با عرض سلام و خسته نباشید به دوستان لجمنی . عرضم به خدمتتون که این یک روز ما خیلی طول کشید و من واقعا از شما معذرت میخوام.راستش توی این چند هفته اتفاقات زیادی برام افتاد که گفتنش یک ذره طول میکشه.خُبببببب بریم سره ادامه ی داستان....
صبح روز اوّل که از خواب بیدار شدیم دیدیم که اتوبوسمون خِراب شده اونم چی؟؟؟؟؟یکی از کمک های عقب اسکانیا شکسته بود و توی دامغان هم خراب شده بود. خوشبختانه یک حسینیه همون ورا بود و ما وسایلمونو برداشتیم وبردیم توی حسینیه.
یک یکه پیرِمرد ها روی سرمون خراب شده بودند و همش بهمون قُررر میزدند تا یکی از بچه ها ابٍلفضل گفتش که بدو یک کوفتی،زهر ماری،لااقل دردی بده بهشون کوفت کنن که مغزمونو رنده کردن(عین سوهان برای اعصابمون بودند)صبحانه رو یک جوری دادیم خوردند و اینجا بود که من معنای دقیق زنبیل گذاشتن رو فهمیدم.عرضم به خدمتتون که یکی یکی شون فلاکساشون رو قطار کرده بودند پشت سر سماور.
ناهارمون رو توی همون حسینیه خوردیم و بعدش هم راننده ی اتوبوس به ما گفت که من نمیتونم باهاتون بیام و وسایلامونو کنار خیابون ریخت و خودشو یه ذره تعمیر کرد که به مشهد برسه و رفت ت ت ت .
از مشهد یک اتوبوس به سمت ما حرکت کرد،بعدش فهمیدیم که یک اتوبوس از سوریه داره بر میگرده و دوستانم داشتند تلاش خودشون رو می کردند که او اتوبوسرو برامون هماهنگ کنن که این اتّفاق افتاد.(راننده ی اتوبوس آشنا بود که تا ساعت 24 طول کشید وگرنه باید ما شب رو توی خیابون سر میکردیم چون ما رو از توی حسینیه انداختن بیرون)،حالا فکرشو بُکن چه بلایییی میخواست سرمون بیاد.
گشت آگاهی هی رد میشد و یه جورایی به ما نیگاه میکرد که باید اونجا میبودی و میدیدی ما چه حالی داشتیم.
شاممون رو به مشقّت کوفت کردیم و منتظر اوتوبوس بودیم که بعد ساعت ها اومد و ما وسایلمون رو با اون خستگی یه جوری ریختیم توش و حرکت کردیم به سمت تهران...
بقیشو تو کَفِش باشین چند روز دیگه قسمت بعدی رو می نویسم(این دفعه دیگه واقعاً می نویسم) یاعلی
لجمن:لبه جلوئی منطقه نبرد ، و اینک افسران جوان جنگ نرم در خط مقدم جبهه فرهنگی با مدد از امام خامنه ای قلم می زنند.